[Co-Fic] Invisible Chain : ch1

posted on 03 Apr 2012 06:21 by bigbang-fanfic in InvisibleChain
.
 
 
.
 
 
.
 
 
 

Title: Invisible Chain

Author : kumameaw & tictoc13

Pairing : JunWoo

Rating : NC-17

Author note : เรื่องราวและเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเพียงสิ่งที่สมมติขึ้นมา

 

 

 

 

 

 

 

 

Invisible Chain : Chapter 1

 

 

 

 

 

 

 

จางอูยอง เดินระบายยิ้มมาตามทางเดินชั้นสิบของโรงแรมหรูใจกลางเมืองอย่างอารมณ์ดี วันนี้เขามีนัดกับเพื่อนที่มาจากญี่ปุ่นเพื่อพาไปเที่ยวเล่นในย่านใจกลางเมือง อูยองจะทำหน้าที่เป็นไกด์และตอนนี้เป้นเวลาบ่ายโมงแล้ว เขาจึงจะมารับเพื่อนของเขาที่ห้องพักของโรงแรมด้วยตนเอง

 

ร่างบางในชุดลำลองข้างในสีขาวล้วนสวมทับด้วยคาดิแกนท์สีแดงสดฮัมเพลงมาเรื่อยๆจนมาถึงจุดหมายปลายทาง ใบหน้ากลมระบายยิ้มอีกครั้ง ก่อนจะเคาะประตูห้อง

 

บานประตูถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหล่อเหลาออกแนวงุนงงเล็กน้อยก่อนจะปรับเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอ่อนหวานราวเทพบุตร

 

 

 

"เข้ามาสิ ฉันรอนายอยู่พอดีเลย"

 

 

 

อูยองทำหน้างงๆ และมีแววตาลังเลเล็กน้อย เขาไม่รู้สึกคุ้นหน้าคนคนนี้เลย "อ๊ะ!" ร่างบางสะดุ้งตกใจเมื่อถูกรั้งข้อมือให้ตามเข้าไปในห้อง เสียงประตูปิดลง อูยองก้าวถอยหลังอย่างหวาดระแวง ผู้ชายผิวขาวตัดกับผมสีแดงเพลิงไม่ใช่เพื่อนของเขาอย่างแน่นอน "นายเป็นใคร? ชื่ออะไร แล้ว.. แล้วมาอยู่ในห้องนี้ได้ยังไง" ถามออกไปอย่างใจคิด เพราะอูยองคิดว่าเขาเคาะห้องไม่ผิดแน่ๆ

 

"ฉันชื่ออีจุนโฮ แล้วนายล่ะชื่ออะไร แต่จะไม่บอกก็ได้นะเพราะหมดวันนี้ไปฉันก็ลืมแล้ว" ร่างสูงตอบเรียบๆ ฉวยกระเป๋าสะพายของร่างบางโยนไปไว้บนโซฟา  "รีบถอดเสื้อผ้าเข้าสิ วันนี้ฉันไม่อยากอยู่นาน"

 

"พูดบ้าอะไรของนาย!" แค่ชื่อของอีกฝ่ายก็บ่งบอกแล้วว่าเราไม่เคยร้จักกัน "ฉันชื่อจางอูยอง และรบกวนเอากระเป๋าของฉันคืนมาด้วย!" อูยองพูดด้วยความไม่พอใจ และเขาไม่เข้าใจว่านี่มันเรื่องอะไรกัน

 

"ถอดเสื้อผ้าสิ" ร่างสูงเอ่ยอีกครั้ง รอยยิ้มเทพบุตรเลือนหายไปจากสีหน้าและแทนที่ด้วยอาการหงุดหงิดตามประสาคนไม่เคยมีใครขัดใจ "ถอดเสื้อผ้าแล้วขึ้นไปรอบนเตียงซะ ฉันอาบน้ำเสร็จแล้วจะตามไป"

 

ใบหน้าหวานส่ายไปมา ก่อนจะรีบเดินไปยังประตู "อ๊ะ! ปล่อยนะ!" เอวบางถูกรวบกอด ลำตัวลอยหวือขึ้นจากพื้น อูยองทั้งร้องทั้งดิ้นจนร้องเท้าหลุดออกจากปลายเท้า ผู้ชายแปลกหน้าที่เพิ่งแนะนำตัวกับเขาว่าชื่ออีจุนโฮ โยนตัวเขาลงบนเตียงกว้างอย่างไม่ใยดี อูยองจุกจนตัวงอ

 

 

ร่างสูงก้าวขึ้นไปคร่อมทับพลางแสยะยิ้ม "เข้าทีดีนี่ เดี๋ยวนี้เขามีกลเม็ดใหม่มัดใจลูกค้าหรือไง แต่โทษทีนะ วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์เล่นมุกขัดขืนกับนายสักเท่าไร เริ่มเลยแล้วกัน หน้าตาดีผิวพรรณดีอย่างนายคงดูแลตัวเองดีสิท่า ราคาคงแพงน่าดู"

 

 

 

 

แล้วอูยองพยายามดิ้นหนี เริ่มสะอื้น..

 

จุนโฮคร่อมตัวเอาไว้ ไม่ตรึงมือ แต่ก็ไม่ให้หนีไปไหนได้ จ้องมองด้วยสายตาโลมเลีย..

 

อูยองหยุดดิ้น พลางหอบหายใจ ต่อว่าต่างๆนาๆ..

 

จุนโฮเอามือปิดปากแล้วขบงับใบหูเบาๆ

 

อูยองหลับตาแน่น ครางเครือพลางสะดุ้งกาย แต่ก็ยังร้องไห้ไม่หยุด..

 

จุนโฮปลดกระดุมกางเกงอูยองออก เอามือปิดปากต่อไป มองอูยองดิ้นปัดป้องพลางสะอื้นไห้ด้วยความสะใจ

 

อูยองพยายามไขว่คว้าหาอะไรบางอย่างมาทุบหัวคนโรคจิต มืออีกข้างก็คว้าเข้าที่มือหนาที่กำลังปลดกระดุมกางเกง

 

จุนโฮปล่อยมือที่ปิดปากออกแล้วแทนที่ด้วยริมฝีปากของตัวเอง ตรึงมืออูยองแนบอก แล้วสอดมือเข้าไปในกางเกง..

 

อูยองสะดุ้งกายและสะอื้นหนัก แต่ก็ไม่อาจควบคุมอารมณ์บางอย่างที่ตีรวนขึ้นมาในร่างกายได้ เสียงครางดังในลำคอเพราะริมฝีปากถูกปิดกั้น

 

จุนโฮเลื่อนมือออกจากกางเกงอูยอง แล้วบรรจงปลดกระดุมเสื้อทีละเม็ดทั้งที่ยังไม่ถอนริมฝีปากออก มืออีกข้างเลื่อนไปประคองใบหน้าไม่ให้ขยับหนี

 

เมื่อมือเล็กเป็นอิสระ จางอูยองก็คว้าเข้าที่แจกันข้างเตียง ก่อนจะจับเอาไว้ให้มั่นแล้วฟาดลงที่ศีรษะคนบนร่างเต็มแรง และถือโอกาสนี้ผลักร่างสูงออกและคลานหนี..

 

ร่างสูงแลบลิ้นเลียเลือดที่ไหลลงมาจากบาดแผล ปล่อยร่างบางวิ่งไปจนถึงประตูก่อนจะกระชากแขนแล้วผลักร่างบางหลังกระแทกกับประตู ริมฝีปากเผยรอยยิ้มแสยะ รู้สึกสนุกขึ้นมาทันตา

 

อูยองทั้งดิ้นและถีบ เริ่มหวาดกลัวกับแววตานั่นอีกครั้ง ร่างเล็กเบือนหน้าหนีจากรอยยิ้มของปีศาจ น้ำตาร่วงเผาะๆไม่ยอมหยุด

 

ร่างสูงกระชากเนคไทของตนมามัดมือร่างบางไว้แล้วรวบมือขึ้นเหนือศีรษะ สายตาโลมเลียผิวขาวที่โผล่พ้นสาบเสื้ออย่างจาบจ้วง มืออีกข้างลูบสะโพกกลมกลึงแผ่วเบา

 

อูยองขบกัดริมฝีปากเพื่อไม่ให้เสียงครางเล็ดลอดออกมาประจานให้ได้อาย ตาเรียวที่รื้นน้ำตามองคนใจร้ายด้วยแววเกลียดชัง แม้ร่างกายจะทรยศตอบสนองสัมผัสอันหยาบโลน แต่จิตใจของอูยองก็ไม่ได้ยินยอม

 

 

ร่างสูงผละกายออกห่าง มองร่างบอบบางสั่นระริกครู่หนึ่งก่อนจะหันหลังกลับไปนั่งหมิ่นๆบนขอบเตียง นัยน์ตาคมกริบจ้องเขม็งแทนการออกคำสั่ง กระดิกปลายนิ้วแทนการเอ่ยเรียกด้วยวาจา

 

ร่างเล็กแทบหมดแรงยืน มองอีกฝ่ายด้วยแววตาชิงชังก่อนจะหลับตาลงและสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อูยองลืมตาขึ้นมา เขาพยายามพาร่างที่สั่นเทาเดินไปหาคนที่นั่งรออยู่บนเตียง ใบหน้าหล่อเหลาที่มีเลือดอาบช่างน่ากลัวราวกับปีศาจร้าย

 

“เด็กดี...” มือหนาลูบเรือนผมสีน้ำตาลเข้มอย่างอ่อนโยน รอยยิ้มเทพบุตรตัดกับเรือนผมสีแดงเพลิงและคราบเลือดจากหน้าผากถึงปลายคาง ถึงกระนั้นอูยองก็ยังเผลอตัว..คุกเข่าลงตรงหน้าร่างสูงเฉกเช่นทาสผู้ภักดี

 

ปลายคางถูกเชยขึ้นให้สบตา น้ำตาไหลลงมาอาบแก้มอีกครั้ง กลีบปากบางแดงช้ำเม้มแน่น หลับตารับจูบแผ่วเบาที่ค่อยๆละเลงบนริมฝีปากช้าๆ นุ่มนวล อ่อนหวาน หากแต่อูยองรู้ดีว่ามันเคลือบไปด้วยพิษร้าย

 

ร่างสูงแกะเนคไทออก ข้อมือขาวเป็นรอยแดงเพราะแรงบีบรัด ริมฝีปากอุ่นแตะลงบนรอยแดงซ้ำๆ พินิจดวงหน้าหวานที่ตกอยู่ในภวังค์แล้วนึกเสียดายที่รีบปลดเนคไทออกเร็วไปหน่อย

 

เมื่อได้สติอูยองรีบชักมือกลับ ก่อนจะก้มหน้าหลบสายตา อยากจะคว้าเศษแจกันมาแทงเข้าที่ลำคอนัก แต่ในใจก็ยังหวั่นเกรงไม่กล้าจะต่อกรกับคนอย่างอีจุนโฮ

 

ร่างเล็กถูกดึงรั้งขึ้นมานั่งคร่อมตัก น้ำหนักถ่ายเทไปด้านหลังทำเอาจะล้มหงายอูยองจึงต้องผวากอดคอจุนโฮเอาไว้ ร่างสูงหัวเราะหึๆกับแผ่นอกสีน้ำนมที่แนบชิดใบหน้าของตน

 

มือเล็กที่เคยกอดคอขยับมาดันไหล่หนาให้ใบหน้าขยับออก พยายามแงะมือที่ประสานรอบตัวเอาไว้ แต่ไม่เป็นผล กำปั้นน้อยๆเปลี่ยนมาทุบไหล่เจ้าของตักแทน

 

ฟันขาวขบงับเนื้อนูนสีอ่อนแผ่วเบา ลากปลายลิ้นลิ้มชิมรสหวานราวกับเคลือบด้วยน้ำตาลของแผ่นอกนุ่มนิ่ม ก่อนจะหยุดนิ่งแล้วเงยหน้ามองใบหน้าแดงก่ำของร่างบางยั่วเย้าให้อีกฝ่ายลงมือทำเอง

 

ใบหน้ากลมส่ายไปมา ริมฝีปากสั่นระริก หัวใจสั่นระรัว ความกลัวเริ่มเข้ากัดกินหัวใจอีกครั้ง เขาเกลียดอีจุนโฮที่ทำให้เขาจนมุม เกลียดอีจุนโฮที่มอบความกดดันให้ เกลียดสัมผัสทุกสิ่งอย่างที่เขาได้รับมันมาโดยไม่เต็มใจ ใบหน้าแดงก่ำก้มมองอีกฝ่าย แววตาสื่อไปให้อีกฝ่ายปล่อยตนไปเสียที

 

เหมือนรู้ทันความคิด ร่างสูงผลักร่างบางให้ลุกขึ้นยืนก่อนจะจัดเสื้อผ้าของตนให้เข้าที่แล้วยักไหล่ใส่ร่างบางที่ยังคงยืนนิ่ง เสื้อผ้าหลุดลุ่ยลมหายใจหอบรัว นั่งเท้าคางมองโดยไม่ทำอะไรเพื่อให้โอกาสครั้งสุดท้าย หากมีความกล้ามากพอจะหนีไปจากความต้องการที่พันธนาการอยู่ตรงนี้ก็เชิญ

 

อูยองยืนหอบหายใจ มือเล็กที่สั่นเทาค่อยๆยกขึ้นมาติดกระดุมเสื้อผ้า และกางเกงที่เกือบจะหลุดลงจากสะโพก ขาเรียวที่อ่อนแรง พาร่างกายไปทรุดนั่งลงบนเตียง ก้มหน้าจนคางชิดอก ไม่กล้าสบตาเจ้าของห้อง

 

แผ่นหลังบางแนบชิดกับที่นอน ร่างสูงขยับขึ้นคร่อมทับ นัยน์ตาคมกวาดมองทั่วร่างกาย มือหนาริดกระดุมออกจนหมดแล้วโยนเสื้อแสนเกะกะลงไปกองข้างเตียง เหลือเพียงเนื้อขาวเปล่าเปลือยน่าลิ้มลอง

 

อูยองยกมือขึ้นมาปกปิดร่างกาย แม้จะไม่ช่วยอะไรแต่การนอนแผ่หราต่อหน้าคนอื่นแบบนี้เขาก็ไม่เคยทำมาก่อน เปลือกตาปิดลงช้า ในใจกำลังหาลู่ทางหนีอีกครั้ง อย่างไรเสีย เขาจะสู้และจะทำให้อีกคนรู้ว่าเขาไม่ได้ยินยอม แม้หนทางจะริบหรี่ก็ตาม

 

ริมฝีปากอุ่นซุกไซ้ไปตามซอกคอทิ้งรอยสีชมพูจางๆประปราย มือหนาเลื่อนต่ำลงด้านล่างปลดกระดุมพร้อมถอดกางเกงที่ถูกถอดไปแล้วครั้งหนึ่งออกจากขาเรียว ร่างสูงยิ้มกริ่มเมื่อเห็นอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายห่อหุ้มสะโพกกลมกลึง เพียงใช้ปลายนิ้วรูดรั้งลงไปก็ไม่มีอะไรปิดกั้นสายตาเขาได้อีก

 

ร่างบางสั่นสะท้านกับความหนาวเหน็บที่โลมเลียผิวกาย มือหนาที่เย้นเยียบทาบทับผิวร้อนจนอูยองสะดุ้งเบาๆ ฟ่อนเฟ้นแถวสะโพกจนต้องหลับตาแน่น ใบหน้ากลมสะบัดหนีความอับอายจนแทบจนลงไปบนเตียง

 

 

“อยากให้ฉันเข้าไปไหม" ร่างสูงเอ่ยถามขณะปลายนิ้ววนเวียนอยู่แถวสะโพก เสี้ยวหน้าหวานที่มองเห็นแดงก่ำบอกให้รู้ว่าอีกฝ่ายอายมากเพียงใด แต่ยิ่งอายเขาก็ยิ่งอยากแกล้ง

 

 

อูยองค่อยๆหันหน้ามาสบตา ประกายตาใสแจ๋วดุจลูกกวางช้อนมองอีกฝ่ายด้วยความไม่เข้าใจ ในเมื่อตอนแรกอีจุนโฮดึงดันจะทำร้ายกันให้ได้ อีกทั้งเมื่อครู่ยังกลั่นแกล้งกันอีก แล้วจะมาถามความเห็นเขาทำไมกัน อูยองไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจอีจุนโฮเลยจริงๆ

 

ปลายนิ้วสอดแทรกแทนคำตอบ ร่างสูงพลิกร่างบางลงนอนคว่ำ ยกสะโพกขึ้นแล้วออกแรงกดนิ้วเข้าไปลึกกว่าเดิม มืออีกข้างเลื่อนไปปิดปากที่กำลังจะส่งเสียงร้อง

 

 

"ชู่ว...เด็กดี..." กระซิบริมหูเสียงแผ่ว จูบซับน้ำตาตรงหางตา

 

 

เสียงครางอู้อี้ดังเล็ดลอดออกมาจากฝ่ามือที่ปิดปากอยู่ ร่างเล็กเกร็งไปทั้งร่างเมื่อรู้สึกถึงนิ้วเรียวที่สอดแทรกเข้ามาในร่าง มือเล็กทั้งสองข้างกำแน่นลงบนผ้าปูที่นอนจนยับ ลู่ทางที่จะหนีออกจากพันธนาการทางร่างกาย แทบเป็นศูนย์

 

จู่ๆปลายนิ้วก็ขยับออก ร่างสูงยืดตัวขึ้นปลดเปลื้องอาภรณ์ของตนจนเปลือยเปล่าเช่นเดียวกับร่างบาง สิ่งที่แสดงถึงอารมณ์เด่นชัดจนอูยองต้องเบือนหน้าหนี ทว่าจุนโฮกลับชอบใจ

 

 

"อยากสัมผัสมันไหมล่ะ" การแกล้งให้ใบหน้าน่ารักแดงก่ำช่างสนุกอย่างยิ่ง..

 

"ไม่!" เสียงเล็กร้องขึ้นมาด้วยความขัดเขิน อีจุนโฮ! ผู้ชายร้ายกาจ อยากจะเอื้อมมือไปคว้าเศษแจกันมากรีดใบหน้าเจ้าเล่ห์นั่นนัก แต่ทันทีที่ยืดตัวออกไปหวังจะคว้าเอาเศษแจกันท