[Co-Fic] Invisible Chain : ch4

posted on 13 Apr 2012 19:52 by bigbang-fanfic in InvisibleChain
.
 
 
 
.
 
 
 
.
 
 
 
 

Title: Invisible Chain

Author : kumameaw & tictoc13

Pairing : JunWoo

Rating : NC-17

Author note : เรื่องราวและเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเพียงสิ่งที่สมมติขึ้นมา

 

 

 

 

Invisible Chain : Chapter 4

 

 

 


 

 

 

 

 

 

มือที่กำลังยื่นบัตรไปสแกนกับประตูทางเข้าลานจอดรถชะงักเมื่อนึกขึ้นว่าสถานที่ที่ตนพาจางอูยองมาคือคอนโดส่วนตัวไม่ใช่โรงแรม  เขาไม่เคยพาใครขึ้นคอนโดของตัวเองมาก่อน คู่นอนของเขามีค่ามากสุดคือห้องสวีทของโรงแรมหรูหราราคาแพงระยับเท่านั้น

 

 

เหลือบมองคนตัวเล็กที่ยังทำหน้าเหมือนกินรังแตนเข้าไปแล้วกระตุกยิ้ม แตะบัตรเข้ากับเครื่องสแกนรอจนแผงกั้นเลื่อนขึ้นแล้วจึงขับรถไปจอดยังล็อคที่จัดไว้สำหรับห้องของตนเองเท่านั้น คอนโดนี้ผู้ซื้อแต่ละห้องจะมีช่องจอดรถของตนเองเพื่อที่จะได้ไม่ต้องแย่งกัน

 

 

 

"ลงมาสิ" หันไปบอกอูยองเสียงเรียบ "รับรองว่าที่นี่ดีกว่าโรงแรมเมื่อคราวที่แล้วเสียอีก"

 

“ผมไม่ไป! คุณมันเป็นพวกเอาแต่ใจอย่างร้ายกาจใช่ไหม ก็บอกว่าไม่อยากมาก็บังคับกันอยู่ได้ ผมไม่ไปกับคุณหรอก ผมจะกลับบ้าน!” ตอบด้วยน้ำเสียงที่โกรธจัด จางอูยองไม่ได้อยากมา ไม่ได้เต็มใจจะขึ้นรถมาด้วยตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ ทำไมเขาต้องมาเจอผู้ชายเฮงซวยอย่างอีจุนโฮด้วย

 

"นายยังไม่ได้หัวข้อรายงานจากการบรรยายวันนี้เลยนี่นา บรรยายก็ไม่ตั้งใจฟัง รายงานเล่มนี้คะแนนเยอะเสียด้วยสิ" แสยะยิ้มร้ายเมื่อนึกได้ว่าอูยองยังไม่ได้หัวข้อรายงาน "ที่สำคัญรายงานฉบับนี้ฉันเป็นคนตรวจแล้วก็เป็นคนให้คะแนน ฉันให้เวลานายตัดสินใจใหม่สองนาที"

 

 

 

อูยองเริ่มลนลานเมื่อพูดถึงรายงานวิชาที่ตนเองเกลียด ถ้าจะไปหวังพึ่งคะแนนสอบในวิชาท่องจำแบบนี้ จางอูยองคงต้องสอบไม่ผ่านโดยไม่ต้องสงสัย แล้วทำไมอีจุนโฮจะต้องพูดเหมือนตัวเองสำคัญกับรายงานของเขาด้วย กับอีแค่เป็นคนตรวจรายงาน บังคับกันเหมือนจะให้คะแนนเพราะความพิสวาสอย่างนั้นแหละ

 

 

 

“ผมไปถามจากเพื่อนในห้องได้ ผมไม่จำเป็นต้องพึ่งพาคุณ คุณมีหน้าที่ตรวจก็ตรวจไป ถ้าคุณคิดว่าคุณจะให้คะแนนจากความพอใจของคุณ ผมก็สามารถร้องเรียนกับฝ่ายวิชาการของสาขาผมได้” จางอูยองไม่ใช่คนยอมอะไรง่ายๆ และเขาก็ไม่ใช่นักศึกษาที่ต้องขายตัวแลกเกรดหรือคะแนนด้วย

 

"ถ้านายคิดอย่างนั้นฉันก็จะพานายไปส่ง" ปากว่าแต่มือกลับเปิดประตูก้าวลงจากรถ เปิดประตูด้านหลังหยิบถุงจากร้านอาหารมาถือไว้แล้วชะโงกหน้าเข้าไปบอกคนที่ยังคงดื้อไม่สร่างซา "แต่หลังจากขึ้นไปกินข้าวบนห้องกับฉันนะ"

 

 

 

อ้อมไปฝั่งข้างคนขับถือวิสาสะดึงร่างบางออกมาจากรถ ไม่ใยว่าอีกฝ่ายจะดิ้นหรือสะบัดมากเพียงใด อันที่จริงจะไปล็อบบี้อาจารย์ให้เอฟอูยองเลยก็ได้แต่คงไม่ดีเท่าไรเพราะต้องแลกกับการเล่าอะไรต่อมิอะไรให้ไอ้เพื่อนเวรฟังจนหมดเปลือก

 

 

ยิ่งเห็นหน้าบูดๆแล้วยิ่งอยากแกล้ง ถ้าบอกว่าเขาเป็นเพื่อนกับอาจารย์ประจำวิชานี้จางอูยองจะทำหน้ายังไงนะ?

 

 

ร่างเล็กพยายามสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม แต่อีกฝ่ายก็ยังพยายามถูลู่ถูกังเขาให้เดินตามไปจนได้

 

 

 

“ผมไม่ไป ผมไม่กินข้าวกับคุณหรืออะไรทั้งนั้น! ปล่อยผม!” อูยองทั้งร้องทั้งดิ้นจนเริ่มเหนื่อย ทั้งๆที่อีกฝ่ายลากเขาด้วยมือเดียวแต่พละกำลังของอีจุนโฮก็มีมากมายเหลือเกิน ทันทีที่เข้ามาในตัวคอนโด จางอูยองก็พลันต้องหยุดดิ้นเมื่อทุกสายตาของคนที่อยู่บริเวณชั้นหนึ่งมองมาที่พวกเขาเป็นสายตาเดียว

 

ร่างเล็กขยับเข้าไปใกล้ๆคนเจ้าเล่ห์ก่อนจะกระซิบลอดไรฟัน “ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะอีจุนโฮ! ไม่เช่นนั้นผมจะร้องให้คนช่วย รับรองอัยการอย่างคุณได้อับอายขายขี้หน้าแน่ๆ!”

 

 

จุนโฮประตุกยิ้มก่อนจะพูดขึ้นด้วยเสียงดังกว่าปกติจนดังก้องไปทั้งล็อบบี้

 

 

 

"น้องอูยองอย่าดื้อกับอาสิครับ เดี๋ยวอาซื้อตุ๊กตาน้องโคอาล่ากับน้องไก่ตัวใหม่ให้ดีไหม ปะป๊ากับมะม๊าไปปารีสเดี๋ยวเดียวก็กลับมา น้องอูยองไปหม่ำๆอาหารอิตาเลียนกับอาดีกว่าเนอะ" สวมบทบาทคุณอาผู้แสนใจดีหอมแก้มหลานรักจอมปลอมหนึ่งทีเป็นการตบท้าย มองร่างบางที่ทำหน้าเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่แล้วกลั้นหัวเราะไว้อย่างเต็มที่

 

“นี่คุณ! ผมไปเป็นหลานคุณตั้งแต่เมื่อไร” กระซิบด่าเบาๆก่อนจะมองไปรอบๆก็พบว่าทุกคนมองมาที่พวกเขาด้วยรอยยิ้มเอ็นดู ทำเอาอูยองยืนอึ้งไปชั่วขณะ เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายลากเขาให้เดินตามต่อไปจนได้

 

 

ร่างสูงอมยิ้มไม่เอ่ยกว่ากระไร ดึงแขนพา 'หลานรัก' สวมสูทแบล็คไทเต็มยศเข้าไปในลิฟต์แล้วเสียบคีย์การ์ดเข้าไปในช่องข้างๆ

 

 

"เป็นหลานน่ะดีแล้ว หรือนายอยากให้ฉันจูบนายต่อหน้าสาธารณชนพร้อมเรียกนายว่า 'ที่รัก' ล่ะ?" พูดจบก็ยิ้มออกมาเมื่อใบหน้าหวานค่อยๆเปลี่ยนจากสีขาวเป็นสีแดงก่ำ อูยองสะบัดตัวหนีไปยืนหน้าบูดอยู่อีกฟากของลิฟต์ จุนโฮไหวไหล่

 

 

แกล้งเด็กนี่สนุกดีชะมัด

 

 

ตัวลิฟต์ค่อยๆเลื่อนขึ้นสู่ชั้นบน อูยองจ้องมองหมายเลขดิจิตอลบนจอที่เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ เขาเฝ้าคอยให้มันหยุด เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก เขายังมีโอกาสที่จะหนี และแน่นอนว่านี่คือโอกาสสุดท้ายแล้ว ถ้าเขาทำไม่สำเร็จ คงไม่ต้องบอกว่าเขาจะต้องเจออะไร

 

ร่างบางรีบประมวลผลคิดหาทางให้อีกฝ่ายเผลอ อูยองเงยหน้าขึ้นมองอีจุนโฮแล้วเริ่มพูดทันที เขามีเวลาไม่มาก

 

 

“แค่ทานข้าวอย่างเดียวใช่มั้ยครับ แค่ผมทานข้าวกับคุณ คุณก็จะไปส่งผมที่บ้านใช่มั้ยครับคุณอีจุนโฮ”

 

"คิดว่างั้นเหรอ?"

 

 

 

ร่างสูงก้าวไปประชิด รวบร่างบางมาไว้ในอ้อมแขน ใบหน้าตื่นตระหนกอยู่ใกล้เสียจนได้กลิ่นกายหอมกรุ่น ริมฝีปากอุ่นแต้มจูบบนขมับก่อนจะดูดเม้มกลีบปากนุ่มเบาๆ

 

 

 

"นายน่ากินยิ่งกว่าอาหารร้านไหนเสียอีก" จงใจมอบจุมพิตอ่อนหวานจนร่างน้อยอ่อนระทวยแล้วเพิ่มความร้อนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ เสียงหวานครางอื้ออึงในลำคอประดุจคำวอนขอชั้นดี

 

 

มือหนาลูบไล้เรือนร่างเพรียวบางผ่านชุดสูท จำใจละริมฝีปากอย่างอาวรณ์เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นบนสุด

 

 

โอบเอวพาอูยองเดินไปตามทางเดิน รอบข้างไม่มีห้องพักอยู่เลยแม้แต่ห้องเดียว มีเพียงประตูไททาเนียมบานใหญ่ปลายทางเดินเท่านั้น

 

 

คีย์การ์ดใบเดิมวางแปะบนช่องสแกน เสียงปลดล็อคดังกริ๊ก จุนโฮหันมาหอมแก้มอูยองแล้วเอ่ยเสียงนุ่ม "ยินดีต้อนรับสู่คอนโดของฉัน นายเป็นคนแรกที่ได้มาเหยียบเลยนะ"

 

 

อูยองสะบัดตัวออกแล้วก้าวถอยหลัง เขารีบวิ่งไปที่ลิฟต์อย่างรวดเร็วแต่ก็ช้าไป เมื่อลิฟต์ท