[Co-Fic] Give it to me : Ch2 [END]

posted on 12 Jul 2012 23:32 by bigbang-fanfic
.
 
 
.
 
 
.
 
 
 
 

Title: Give it to me

Author : kumameaw & tictoc13

Pairing : JunWoo

Rating : NC-17

Author note : เรื่องราวและเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเพียงสิ่งที่สมมติขึ้นมา 

 

 

 

 

GIVE IT TO ME

Chapter 2

 

 

 

 

มือหนาเสยผมปรกหน้าผากออกไปจากสายตาพร้อมระบายลมหายใจคลายความอึดอัด เขาไม่ชอบเสื้อผ้าแบบนี้เอาเสียเลย เสื้อยืดสีดำสวมทับด้วยกั๊กยีนส์สีซีด กางเกงขาเดฟสีขาว รองเท้าบู๊ทสีดำรัดแน่น แม้จะเป็นเสื้อผ้าจากแบรนด์ชั้นดีก็เถอะ มันชวนให้รู้สึกอึดอัดยังไงชอบกล

 

วันนี้อีจุนโฮตกกระไดพลอยโจนมาเป็นนายแบบจำเป็นให้เพื่อนของพี่ชาย พี่จุนซูฉวยโอกาสตอนเขากำลังดูโทรทัศน์มัดมือชกให้เขามาเป็นนายแบบเสื้อผ้าคอลเลคชั่นใหม่ของพี่นิชคุณ ถามว่าสวยไหม? ก็สวยดี แต่ไม่ใช่แนว เขาชอบเสื้อตัวหลวมๆใส่สบายมากกว่า

 

ตาคมกวาดมองรายชื่อนายแบบและนางแบบที่มาร่วมถ่ายทำในวันนี้แล้วกระตุกยิ้ม เขาเกือบโทรมายกเลิกแล้วหากไม่เห็นชื่อนายแบบไฮไลท์ของงานที่ต้องถ่ายคู่กับเขาตอนปิดท้าย

 

 

ไม่เจอกันสองสัปดาห์แล้ว ไม่รู้ลูกแมวราคายี่สิบล้านของเขาจะเป็นยังไงบ้าง..

 

 

จางอูยองนั่งให้สไตลิสต์จัดทรงผมและเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทาง เสื้อลายสก๊อตสีชมพู กางเกงเดฟสีขาว และรองเท้าบู๊ทสีดำดูเข้าชุด รวมทั้งรอยสักปลอมๆที่ให้ช่างมืออาชีพมาเพ้นท์ลงตัวให้ เสริมให้อูยองดูเป็นหนุ่มหล่อขึ้นมาอีก

 

อูยองเหลือถ่ายเซตสุดท้าย ซึ่งต้องต่อคิวจากนายแบบและนางแบบคนอื่นๆ เขาจึงนั่งรอให้ทีมงานเรียก สไตลิสต์แอบท้วงติงอูยองว่าผอมลงไปมากเหมือนคนขี้โรค อูยองแอบค่อนขอดไปถึงสาเหตุนี้ไม่ได้

 

จะไม่ให้ผอมลงได้อย่างไร ตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมาหลังจากที่เขาถูกปล่อยตัวกลับมาสู่ชีวิตอิสระ จางอูยองก็กินไม่ได้ นอนไม่หลับเพราะฝันร้ายคอยหลอกหลอน

 

ได้แต่ภาวนาว่าอย่าได้พบเจอกันอีกเลย ยี่สิบล้านวอนกับการถูกทรมานในครั้งนั้น ให้มันจบลงเสียที

 

 

จุนโฮหันขวับเมื่อได้ยินเสียงเรียก ยิ้มบางๆเมื่อเห็นว่าคนเรียกไม่ใช่ใครที่ไหน นางแบบสาวอดีตคู่ควงของเขานั่นเอง เขาลืมไปเสียสนิทว่าเธอก็มาถ่ายแบบแฟชั่นนี้ด้วย ความจริงต้องบอกว่าไม่ได้สังเกตเสียมากกว่า สายตาเขาคอยแต่จะมองหาอูยองอยู่เรื่อย

 

 

 

"เซอร์ไพรส์จังนะคะ ได้เจอจุนโฮที่นี่ด้วย" ร่างอรชรนั่งลงบนโซฟา เบียดกายเข้าหาราวกับจะประกาศตัวว่าเป็นคนของอีจุนโฮ ร่างสูงโบกมือใส่ผู้ติดตามที่ทำท่าจะเข้ามาห้าม

 

"ครับ เซอร์ไพรส์มากเลย ผมนึกว่ายูอีลืมผมไปแล้วเสียอีก เราไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกันตั้งนานแล้ว" หยอดคำหวานพร้อมสายตาออดอ้อน หญิงสาวแย้มยิ้มอย่างมีจริต ชายหนุ่มกระตุกยิ้มขณะเลื่อนมือไปโอบไหล่เปลือยมาแนบกาย ยิ้มเยาะเมื่อเห็นสายตาของอูยองจับจ้องผ่านกระจกเงาบานใหญ่  

 

 

 

อูยองเบือนหน้าหนีจากฉากแนบเนื้อตรงหน้าทันที เขาไม่ได้ตั้งใจจะมอง เพียงแต่เขาได้ยินเสียงนางแบบสาวสวยเรียกชื่อของอีจุนโฮ อูยองแค่ตกใจและหันไปมองเท่านั้น ไม่นึกว่าจะได้เจออีจุนโฮจริงๆ

 

ร่างบางขนลุกชันเมื่อถึงเหตุการณ์ครั้งนั้น อยากจะวิ่งไปห้องน้ำแล้วโก่งคออาเจียนออกมาเสียเหลือเกิน ถ้าไม่ติดว่าคิวต่อไปจะเป็นเขา เขาจะไม่รีรอขออนุญาตสไตลิสต์ส่วนตัวไปห้องน้ำทันที

 

จางอูยองระงับอาการสั่นเทาของร่างกายก่อนจะหันไปยิ้มและทักทายให้กับนายแบบและนางแบบร่วมวงการที่ถ่ายแบบเสร็จแล้ว คิวต่อไปจะเป็นเขา และนายแบบคนอื่นๆซึ่งผู้จัดการส่วนตัวไม่ได้บอกเอาไว้ว่าเป็นใคร

 

อูยองเดินไปยังฉากที่ถูกเซตเอาไว้ ไม่สนใจฉากรักโรแมนติกที่อยู่ใกล้ๆเลยสักนิด

 

 

สตาฟเดินมาบอกจุนโฮให้เข้าซีนถ่ายแบบคู่กับอูยองได้เลย ร่างสูงส่งยิ้มให้หญิงสาวแล้วดึงแขนตนออกจากการเกาะกุมอย่างสุภาพ สไตล์ลิสเข้ามาเช็คความเรียบร้อยของเสื้อผ้าก่อนจะเรียกช่างมาจัดแต่งทรงผมที่เขาเพิ่งเอามือเสยมันจนยุ่งเมื่อครู่นี้

 

จางอูยองยืนหันหลังให้กล้อง สายตาเหม่อมองฉากหลังสีสดซึ่งอีจุนโฮไม่รู้ว่าอีกฝ่ายสนใจมันทำไมนักหนา ทว่าเมื่อเห็นสายตาตื่นตระหนกตอนหันมาเจอหน้าเขาแล้วชายหนุ่มอดคิดไม่ได้ว่าจางอูยองคงอยากมองอะไรอย่างอื่นที่ไม่ใช่เขากระมัง

 

ร่างสูงส่งยิ้มให้แทนคำทักทาย วางตัวเหมือนไม่เคยพบอูยองมาก่อน พี่นิชคุณกำลังชี้แจงคอนเซ็ปต์ไฮไลท์ ยิ่งฟังใบหน้าของอูยองก็ยิ่งซีดลงเรื่อยๆ

 

 

ลูกแมวสวมเสื้อลายสก็อตแทบเอาอุ้งเท้าตะปบเมื่อเขาวาดมือโอบเอวตามที่ผู้กำกับสั่งให้ทำ

 

 

อูยองรู้สึกอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออกเมื่อต้องมาอยู่ใกล้ๆอีจุนโฮอีกครั้ง ตอนนี้หน้าฉากเหลือเพียงเขาและอีจุนโฮ แต่ทว่าไม่ได้อยู่สองต่อสองเขาจึงทำอะไรไม่ได้ทั้งที่อยากผลักออก อยากชกหน้า และอยากร้องให้คนช่วย

 

สายตานับสิบคู่จดจ้องมาที่พวกเขา อูยองต้องแยกแยะให้ออกระหว่างเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว ทั้งๆที่อยากจะหนีออกไปจากที่นี่ก็ตามที

 

 

 

“ช่วยทำตามสคริปต์ด้วย คุณอีจุนโฮ”

 

 

กระซิบลอดไรฟันเมื่อมือของอีกฝ่ายเริ่มไม่อยู่สุข

 

 

 

"รู้จักชื่อผมด้วยหรือครับ" เลื่อนมือจากโอบเอวเป็นโอบไหล่ คอนเซ็ปต์ with my heart น่าจะเป็นชายหนุ่มสองคนทำหน้าออดอ้อนใส่กล้อง ทว่าพี่นิชคุณกลับสั่งให้เขาทำสายตาอ้อนใส่อูยองเสียอย่างนั้น  และดูเหมือนอูยองจะไม่ให้ความร่วมมือเพราะใบหน้าหวานส่งสายตาชิงชังมาให้แทนความขวยเขิน

 

"คุณคงเป็นจางอูยองสินะครับ เอาไว้ค่อยคุยกันดีกว่า ตอนนี้เป็นเวลางาน ตั้งใจทำงานดีกว่านะครับ" จงใจพูดเสียงดังให้สตาฟให้ยิน มองร่างบางเม้มปากแน่นแล้วกระตุกยิ้ม

 

 

 

 

อูยองถลึงตาใส่คนที่โอบไหล่เขาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มให้ตามที่สต๊าฟและช่างภาพสั่ง เสียงชัตเตอร์ดังรัวเร็ว อูยองเบือนหน้าไปมองกล้องแล้วยิ้มให้ เขาเอียงหน้าและเปลี่ยนท่าไปเรื่อยๆอย่างไม่เป็นธรรมชาติเอาเสียเลย ทั้งๆที่ทุกครั้งอูยองทำได้ดีมากแท้ๆ

 

 

 

“ผมไม่มีอะไรจะคุยกับคุณหรอกครับ”

 

 

 

กระซิบเบาให้ได้ยินกันสองคนทั้งๆที่ไม่ได้มองหน้าอีจุนโฮเลย อูยองหันไปยิ้มหวานละมุนให้กล้อง เอียงตัวหลบจากอ้อมแขนเพื่อเปลี่ยนท่า เขาอยากหนีออกไปจากที่นี่เต็มทน

 

ปลายนิ้วดันใบหน้าหวานจากด้านข้าง บังคับให้อีกฝ่ายหันมาเผชิญหน้า โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบชนกัน ส่งสายตาออดอ้อนตามคอนเซ็ปต์ที่วางเอาไว้อย่างเป็นธรรมชาติ สีเลือดค่อยๆระบายขึ้นบนแก้มนวลชวนให้กดจมูกลงไปสักครั้ง

 

 

 

"แต่ฉันมี.."

 

 

 

เสียงทุ้มกระซิบแผ่ว นึกขอบคุณพี่จุนซูที่ทำให้เขาได้มาเจออูยองอีกครั้ง ผู้กำกับตะโกนบอกให้เขาทำตัวให้ดูสมจริงมากกว่านี้  มือหนาจึงเลื่อนจากใบหน้าของอีกฝ่ายเป็นโอบไหล่ดังเดิม มืออีกข้างเท้าเอว ตาคมจับจ้องใบหน้าหวานราวกับกำลังมองคนรัก

 

อูยองจำต้องสบตากับอีจุนโฮอย่างเลี่ยงไม่ได้ ร่างเล็กปั้นหน้ายิ้มให้พร้อมกับหัวใจที่สั่นรัว อีจุนโฮไม่มีทางมองเขาด้วยสายตาแบบนี้แน่หากไม่ใช่เพราะงาน และจางอูยองก็จะไม่มองและยิ้มให้อีกฝ่ายแบบนี้แน่เพราะเขาเกลียดอีจุนโฮเข้ากระดูกดำ

 

 

 

“ไม่นึกว่าผู้บริหารระดับสูงอย่างคุณ จะมีเวลามาตามตื้อนายแบบเพื่อสนองตัณหาตัวเองกับเขาเป็นเหมือนกัน”

 

 

 

ยิ้มหวานให้หลังพูดจบเพราะเสียงร้องบอกของทีมงาน ตาเรียวจ้องมองอย่างท้าทาย ก่อนจะปรับสีหน้าให้เข้ากับคอนเซปต์อีกครั้งตามคำสั่งช่างภาพ

 

 

 

"ฉันไม่จำเป็นต้องตื๊อใคร" กวาดมองร่างในอ้อมแขนพลางพิจารณา อูยองผอมลงไปมากนับจากพบกันคราวก่อน แต่นั่นก็เป็นเรื่องของอูยอง

 

 

 

คอนเซ็ปต์ With my heart แบบคู่จบลงแล้ว ต่อไปเป็นการถ่ายภาพเดี่ยว ตุ๊กตาหมีผูกโบว์ตัวใหญ่ถูกนำมายื่นให้เพื่อเป็นพร็อบสำหรับจุนโฮ ร่างสูงกอดตุ๊กตาแนบอกส่งสายตาอ้อนวอนใส่กล้องทำเอาสตาฟหญิงหน้าแดงไปตามๆกัน

 

อูยองเดินกลับเข้ามาในฉาก มือหนากระชากแขนเพรียวเอาไว้ก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินผ่านตนไปยังหน้ากล้อง

 

 

 

"ฉันมางานนี้เพราะพี่นิชคุณ อย่าสำคัญตัวเองผิด จางอูยอง"

 

 

ร่างบางสะบัดแขนออก มองอีกฝ่ายราวกับ