[Co-Fic] HOT n COLD : Ch2

posted on 25 Jul 2012 22:33 by bigbang-fanfic
.
 
 
.
 
 
.
 
 
 
 

Title: HOT n COLD

Author : kumameaw & tictoc13

Pairing : JunWoo

Rating : PG

Author note : เรื่องราวและเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเพียงสิ่งที่สมมติขึ้นมา

 

 

 

 

HOT n COLD

chapter 2 

 

 

 

 

 

 

 

เสียงแหลมแสบแก้วหูโวยวายจนต้องดึงบลูทูธออกห่าง   MD หนุ่มนึกเจริญพรคุณหนูเอาแต่ใจที่อยู่อีกฝั่งการสนทนาพลางสงสัยว่าตอนเด็กๆคุณจุนซูเลี้ยงด้วยอะไรถึงได้แผดเสียงได้ขนาดนี้ กินเครื่องขยายเสียงแทนนมหรือไง

 

ตอนนี้ท่านประธานและภรรยาสุดเลิฟมาดูแลบริษัทในเครือที่ญี่ปุ่น จุนโฮจึงต้องติดตามเจ้านายมาด้วย อันที่จริงก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอกถ้าไม่ติดว่าท่านประธานเกิดคิดถึงลูกชายสุดรักสุดสวาทขึ้นมาและสั่งให้เขาโทรหาจางอูยอง ทำทุกวิถีทางเพื่อให้คุณหนูยอมสละชีวิตเสรีที่เกาหลีแล้วมาญี่ปุ่นให้ได้

 

ทันทีที่รู้ว่าเขาโทรไปกุมารทองอิมพอร์ตก็โวยวายหาว่าเขาโทรมาเช็คความประพฤติ กว่าจะคุยกันรู้เรื่องแทบเอาต้องโมดิฟายด์หูชั้นในใหม่ หลังจากเอาขนมนมเนยขึ้นชื่อสารพันมาหลอกล่อ ในที่สุดคุณหนูอูยองก็ยอมขึ้นเครื่องบินมาหาปะป๊าหม่าม๊าที่ญี่ปุ่นจนได้

 

ปัญหาหลังจากนั้นคือ... อีจุนโฮต้องเป็นพี่เลี้ยงเด็กอะเกน เพราะท่านประธานและคุณจุนซูไม่ว่าง

 

ลาออกจาก MD ไปเป็นพ่อบ้านตระกูลฮวางแทนดีไหม?

 

ใบหน้ากลมถูกปิดด้วยแว่นกันแดดแบรนด์เนมและฮู๊ตสีดำกำลังซ่อนสีหน้าไม่สบอารมณ์อย่างรุนแรงจนแทบอยากจะระเบิดสนามบินนานาชาติให้ถล่มลงมาซะ

 

ตอนอูยองบอกให้ป๊าจองตั๋วเครื่องบินให้ อูยองก็ย้ำกับป๊าแล้วนะว่าคนมารับอูยองจะเป็นใครก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่ MD ของป๊า แต่ไอ้ผู้ชายตาตี่ที่ยืนทำหน้าระรื่นอยู่ตรงหน้าเขานี่คือใครกัน! แล้วแบบนี้จางอูยองจะได้ออกไปเที่ยวหาของกินในญี่ปุ่นได้อย่างอิสระเสรีตามแผนที่วางไว้มั้ยเนี่ย

 

ถอนหายใจด้วยความเซ็งสุดชีวิต ถอดแว่นตาออกตวัดสายตามองอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจ ไม่รู้จะตามติดชีวิตเขาไปถึงไหน

 

 

 

“รถจอดอยู่ไหนล่ะ!” อูยองถามผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าทันที ไร้ซึ่งคำทักทายอย่างมีมารยาท

 

 

 

นัยน์ตาคมหรี่ลง อยากจับเด็กดื้อมาฟาดสักทีสองที พอเดาทางได้ว่าคนอย่างจางอูยองต้องอยากหนีเที่ยว แต่คำสั่งของท่านประธานคือให้ดูแลคุณหนูอย่างยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม อีจุนโฮจึงจำใจสละห้องพักแอร์เย็นฉ่ำขับรถมารับคุณหนูที่สนามบิน

 

พูดภาษาญี่ปุ่นก็ไม่ได้แถมหลงทางเก่งเป็นเลิศ ไม่สงสัยหรอกทำไมท่านประธานถึงห่วงลูกชายนัก

 

 

 

"ลานจอดรถสิ นายคิดว่าฉันจะเอารถไปจอดในลานจอดเครื่องบินหรือไง" หัวเราะหึๆเมื่อถูกถลึงตาใส่ คว้ากระเป๋าเดินทางของอีกฝ่ายมาถือไว้แล้วลากไปพร้อมกับจางอูยอง มือหนาจับข้อมือไว้กันหนี น่าแปลกที่คราวนี้ไม่ได้ยินเสียงโวยวาย

 

 

 

จางอูยองมองแผ่นหลังกว้างของคนที่เดินเยื้องไปข้างหน้าเขาเพียงก้าวเดียวสลับกับมองที่มือหนาที่จับแน่นที่ข้อมือของเขา อีจุนโฮคิดว่าเขาจะวิ่งหนีตั้งแต่เหยียบแผ่นดินญี่ปุ่นเลยหรือไง

 

เมื่อมาถึงรถ ร่างเล็กก้าวไปนั่งเบาะหลังทันที เชิดหน้าไม่สนใจคนที่เพิ่งเอาประเป๋าเดินทางเขาไปเก็บไว้หลังรถแล้วยืนมองกันนิ่งๆ

 

ริมฝีปากหยักกระตุกยิ้ม ปล่อยเด็กแผลงฤทธิ์ดื้อเงียบแล้วไปประจำที่คนขับ สตาร์ทรถพาแลมโบกินี่คันหรู(แน่นอนว่าระดับคุณจุนซูไม่ยอมนั่งอะไรกิ๊กก๊อกเดี๋ยวระเคืองกางเกงดอลเช่แอนด์แกมบานา)มุ่งหน้าไปยังโรงแรมระดับห้าดาว บริการดีมีระดับประทับใจ

 

พลันขมวดคิ้วเมื่อคิดได้ ท่านประธานสั่งเปิดห้องครอบครัวแบบสองห้องนอน ท่านประธานกับคุณจุนซูนอนห้องใหญ่ เขานอนห้องเล็ก แล้วคุณหนูล่ะ?

 

 

 

"ท่านประธานบอกหรือเปล่าวว่าจะให้นายนอนที่ไหน" เอ่ยถามร่างเล็กที่ก้มหน้าก้มตาแชทโทรศัพท์อย่างเมามัน

 

“ปะป๊าต้องจองให้สูทให้ฉันอยู่แล้ว” ตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือเลยสักนิด อันที่จริงอูยองไม่รู้หรอกว่าเขาจะต้องนอนที่ไหน แต่ป๊าไม่จองห้องธรรมดาให้เขาแน่นอน

 

 

 

ขมวดคิ้วอีกรอบเมื่อได้ยินคำตอบ ถ้าสั่งจองเขาก็ต้องรู้สิ อันที่จริงเขาต้องเป็นคนจองให้ด้วยซ้ำไป อันนี้ไม่มีคำสั่งอะไรนอกจากให้เขากลายเป็นพี่เลี้ยงเด็กจำเป็น จะโทรหาก็ไม่ได้เพราะท่านประธานกำลังประชุม แล้วจะให้คุณหนูเอาของไปเก็บที่ไหน ห้องของท่านประธานกับคุณจุนซูก็คงไม่ได้อีก

 

มองร่างบางผ่านกระจกหลัง แก้มบวมๆย้อยลงมาจนเบียดริมฝีปากสีชมพู น่ารักจนคนมองอดอมยิ้มไม่ได้ ถ้าไม่นับนิสัยเอาแต่ใจอย่างร้ายกาจแล้วคุณหนูก็น่ารักดี เผอิญเขาต้องรบราฆ่าฟันกับเด็กเอาแต่ใจจึงไม่ใคร่ปลื้มเสียเท่าไร

 

 

 

"นายเอาของไปเก็บไว้ที่ห้องฉันก่อนก็แล้วกัน รอท่านประธานประชุมเสร็จค่อยเคลียร์เรื่องห้องอีกที เพราะฉันยังไม่ได้รับคำสั่งให้เปิดห้องให้นายเลย"

 

“อะไรนะ!? ยังไม่เปิดห้อง!” อูยองเงยหน้าจากโทรศัพท์ในมือทันที ร่างเล็กพุ่งมาเกาะเบาะนั่งคนขับ ชะโงกหน้ามาถามเสียงสูง

 

“นายก็รู้ว่าฉันจะมา ทำไมไม่จองห้องไว้ให้ฉันล่ะ! เรื่องแบบนี้ไม่เห็นต้องรอคำสั่งปะป๊าเลย นายคิดเองก็ได้นี่!”

 

"เผอิญฉันต้องทำตามคำสั่งเท่านั้น หรือนายไม่รู้จักนิสัยพ่อตัวเอง?" เหลือบมองสีหน้าเหวอๆของอูยองแล้วกระตุกยิ้ม ปลาทองขาดน้ำเป็นอะไรที่ชวนขำชะมัด เจ้าตัวจะรู้ไหมว่าทำแบบนี้น่ารักกว่าทำหน้าบึ้งเอะอะก็โวยวายเสียอีก

 

 

 

อูยองกลับมานั่งตามเดิมด้วยความหงุดหงิด อมลมไว้เต็มแก้มก่อนจะพ่นออกมาจนผมหน้าม้าปลิว กอดอกด้วยความขัดใจสุดๆ ในหัวกำลังคิดแผนการณ์ที่จะสลัดตาแก่จอมเฮี๊ยบออกไปให้พ้นๆ ตอนนี้ปะป๊ากับหม่าม๊ามีประชุม แถมป๊ายังบอกว่าอาจจะกินเวลานานไปจนถึงมื้อค่ำ

 

 

มันเป็นโอกาสดีสำหรับอูยอง ที่จะออกไปหาความสำราญในกรุงโตเกียว

 

 

 

“ถ้าอย่างนั้นก็เอาไปเก็บไว้ห้องนายก่อนก็ได้ ฝากเอาไว้ก่อนเพราะยังไงฉันก็ไม่คิดจะนอนห้องนั้นอยู่แล้ว”

 

 

 

พูดกับคนที่กำลังขับรถพลางมองไปยังสองข้างทาง ผู้คนมากหน้าหลายตา ร้านค้านับร้อย ทั้งร้านขนมและร้านเสื้อผ้า ไหนจะร้านของเล่น อูยองจะกวาดให้เรียบเลย!

 

 

 

 

บอกจะเอาของมาเก็บ... เอาของมาเก็บจริงๆเพราะตอนนี้จางอูยองกลายร่างเป็นมนุษย์ล่องหนหายตัวไปแล้วเรียบร้อย ทิ้งกระเป๋าเดินทางหลุยส์ Demier(ที่คงไปฉกของคุณจุนซูมาใช้)ไว้ให้เขาดูต่างหน้า แต่หลุยส์หน้าตาไม่เหมือนอูยอง คำถามคือ จางอูยองหายไปไหน?

 

อีจุนโฮเสยผมแล้วถอนหายใจ โทรไปก็ไม่รับซ้ำยังปิดพิกัดจีพีเอส เขาเข้าห้องน้ำแป๊บเดียวกลับออกมาอีกทีคุณหนูก็หายไปเสียแล้ว ท่านประธานรู้ล่ะเป็นเรื่องแน่

 

อันที่จริงก็ไม่แน่ใจนักหรอกว่าใครจะตายก่อนกันระหว่างเขากับคุณหนู แต่เขาไม่ควรเอาคอตัวเองเข้าไปเสี่ยงคมดาบท่านประธานฮวางเด็ดขาด

 

คว้ากุญแจรถกับคีย์การ์ด ยัดกระเป๋าสตางค์ใส่กระเป๋ากางเกงแล้วเปิดประตูออกจากห้องไป ลองถามรีเซฟชั่นก่อนแล้วกันว่าเห็นกุมารทองแก้มย้วยแต่งตัวประหลาดวิ่งผ่านเคาท์เตอร์ไปหรือเปล่า

 

 

 

ร่างเล็กวิ่งเข้าวิ่งออกร้านค้าร้านนั้นร้านนี้อย่างสนุกสนาน เหนื่อยก็แวะทานน้ำทานขนม พอหายเหนื่อยก็เดินไปซื้อของต่อ จนตอนนี้ในมือของอูยองมีทั้งเสื้อผ้า ขนม และของเล่นเต็มไปหมด แม้จะเสียดายหน่อยๆที่ไม่มีคนมาคอยถือของให้ แต่ถ้าให้นั่งแหง่กรอป๊ากับม๊าอยู่กับอีตา MD สองคนอูยองคงเป็นโรคประสาทตาย

 

มาญี่ปุ่นทั้งที ขนมก็รออูยองอยู่ เสื้อผ้าก็รออูยองอยู่ ที่นี่มันสวรรค์ชัดๆ

 

หลังจากที่ได้เซตประกอบหุ่นกันดั้มแบบครบทีม ร่างเล็กก็เดินออกมาจากกันดั้มคาเฟ่แล้วก็พบว่า อีกไม่ถึงชั่วโมงป๊ากับม๊าจะประชุมเสร็จ...

 

จางอูยองต้องรีบกลับเดี๋ยวนี้เลย!!

 

และงานก็เข้าอีกรอบ เมื่ออูยองพบว่า ตอนนี้ตนเองยืนอยู่กลางสี่แยกที่มีคนพลุกพล่าน ร้านค้ามากมาย และที่แย่ไปกว่านั้น.. เมื่อกี้เขาเดินทาจากทางไหน? แล้วจะต้องไปทางไหนต่อ โรงแรมอยู่ทิศใด หมุนตัวจนครบ 360 องศาก็ยังจำไม่ได้สักที

 

 

จางอูยองกำลังหลงทาง.. 

 

 

 

อีจุนโฮนั่งรอจางอูยองอยู่ที่ล็อบบี้โรงแรม ไปไหนไม่ได้เพราะคำสั่งของท่านประธานออกมาแล้วว่าจงนั่งอยู่ตรงนั้นอย่าไปไหนเผื่ออูยองจะกลับมาแล้วให้ส่งคนของบริษัทออกไปตามหาอูยองเสีย

 

น่าสงสารพนักงานสาขาญี่ปุ่นที่ต้องกลายร่างเป็นนักสืบควานหาคุณหนูตัวป่วนทั่วโตเกียว แต่ก็ดีที่เขาไม่ต้องไปตามหาเอง อีกครึ่งชั่วโมงท่านประธานจะออกจากห้องประชุม ถ้าภายในครึ่งชั่วโมงอันน้อยนิดไม่มีใครรายงานว่าพบตัวคุณหนูแล้วมีหวังโดนเด้งยกทีม

 

เคาะนิ้วกับพนักโซฟา ขมวดคิ้วเมื่อความคิดหนึ่งแว้บเข้ามาในสมอง

 

เป็นครั้งแรกที่เขาเป็นห่วงความปลอดภัยของจางอูยองจนอยากขัดคำสั่งของท่านประธาน

 

 

 

จางอูยองกำลังจะร้องไห้

 

หลังจากที่รู้ตัวว่าหลงทาง เขาก็เร่งรีบหาทางกลับ เดินถามทางคนแถวนั้นด้วยภาษาอังกฤษแต่ด้วยความที่ญี่ปุ่นเป็นชาตินิยมจึงไม่มีใครคุยกับอูยองรู้เรื่องเลย บางคนพอเขาถามประโยคแรกก็เดินหนีเลยก็มี ขนาดโบกแท็กซี่ คนขับยังไม่เข้าใจเลยว่าเขาจะไปไหน

 

 

 

“จะทำยังไงดีเนี่ย!” แทบอยากจะนั่งลงกับพื้นแล้วทึ้งหัวตัวเองซะ มองไปทางไหนก็ไม่มีคนรู้จัก แถมตอนนี้ก็ฟ้าก็มืดแล้ว แม้แสงไฟจะสว่างสไว แต่ก็ไม่ช่วยอะไรอยู่ดี

 

 

 

ร่างเล็กแอบคิดไปถึงคนที่คอยดูแลเขาตลอดเวลาตั้งแต่กลับมาจากอเมริกา ถ้าอีจุนโฮมาด้วย อูยองก็อาจจะไม่หลงทาง แต่ถ้าอีจุนโฮมาด้วยอูยองก็คงเที่ยวไม่สนุกเหมือนกัน!

 

แรงสะกิดเบาๆตรงหัวไหล่ทำให้อูยองรีบหันไปมอง ด้วยความดีใจและกำลังคิดถึงใครบางคน ร่างเล็กจึงตะโกนด้วยความดีใจ

 

 

 

“อีจุนโฮ!!”

 

 

เมื่อหันไปก็พบว่าไม่ใช่... รอยยิ้มเจื่อนลงทันที

 

 

ชายหนุ่มร่างสูง ดูท่าจะยังเรียนอยู่ในระดับมหาวิทยาลัย และมีเค้าหน้าเป็นคนลูกครึ่งญี่ปุ่นกับฝรั่งยืนยิ้มอยู่ตรงหน้า

 

 

 

“Excuse me, May I help you?”

 

 

 

อูยองไม่รอช้า คล้องแขนคนที่พูดภาษาอังกฤษกับเขาเอาไว้แน่น กว่าจะหาคนที่คุยภาษาเดียวกันได้เลือดตาแทบกระเด็น ใครจะปล่อยให้หลุดมือ เขาจะให้พี่ชายใจดีคนนี้ล่ะ พากลับโรงแรม!

 

 

 

MD หนุ่มถึงกับตาถลนเมื่อคุณหนูจางอูยองเดินลันล้าเข้ามาพร้อมใครก็ไม่รู้ที่ถือของพระร